Hoofdstuk 30
Start Auteur Daniël inleiding Bibliografie Laatste nieuws Openbaring v Johannes Gesprekspunten Links

 Sporen van de wederkomst van Jezus Christus   

Omhoog
Hoofdstuk 23
Hoofdstuk 24
Hoofdstuk 25
Hoofdstuk 26
Hoofdstuk 27
Hoofdstuk 28
Hoofdstuk 29
Hoofdstuk 30
Hoofdstuk 31
Hoofdstuk 32
Hoofdstuk 33
Hoofdstuk 34
Hoofdstuk 35
Hoofdstuk 36
Hoofdstuk 37
Hoofdstuk 38
Hoofdstuk 39
Hoofdstuk 40

 

Armageddon ná de Opname.

Openbaring 14: 13-20.

 

Tekst:   “Schrijf, zalig zijn de doden, die in de Here sterven, van nu aan. Ja, zegt de Geest, dat zij rusten van hun moeiten, want hun werken achtervolgen hen”. Openbaring 14:13.

 

Eerder is onthuld dat vele christenen in de eindtijd Gods verkiezing over het hoofd zien. Dit gezicht sluit hierbij aan door te duiden wie God zalig zal verklaren en wanneer. God de Vader verklaart "doden" zalig, die voortdurend sterven in de Here. Hierbij gebruikt Hij het woord "doden" in dezelfde betekenis als Jezus in de gelijkenis van de verloren zoon. In deze gelijkenis zegt de vader bij de terugkeer van zijn verloren gewaande zoon tweemaal: "Deze was dood, maar is weer levend geworden". Met andere woorden, God verklaart een ieder zalig, die met dezelfde innerlijke overtuiging als de verloren zoon tot God de hemelse Vader gaat, en Hem wegens zijn zonden om vergeving smeekt in de naam van Jezus.

God verklaart echter alleen "doden" zalig die voortdurend sterven in de Here. Als doden sterven in de Here wil dus zeggen dat dezen telkens geplaagd worden door hun zonden, zodat ze dagelijks God bidden om vergeving in het verzoenende bloed van Jezus. Sterven in de Here is een levenslang proces, wat pas bij de opname ophoudt, zoals het zalig zijn "van nu aan" aanduidt. Want genoemde woorden  duiden op de tijd van de opname:

“En ik hoorde een stem uit de hemel zeggen: Schrijf, zalig zijn de doden, die in de Here sterven, van nu aan”.

Het zijn de zonden, die de mens zijn hele leven doet afvragen of Gods verkiezing in Jezus ook voor hem of haar zal gelden. Pas bij de opname wordt de hoop op behoud vast en zeker. Ook de Geest geeft te kennen dat een gelovige zijn hele leven achtervolgd wordt door zijn zonden en schuld. De woorden van de Geest, dat zij rusten van hun moeiten zeggen indirect dat het sterven in de Here pas bij de opname zal ophouden. Terwijl het jawoord van de Heilige Geest onderschrijft dat het einde van de last van de zonden samenvalt met het uur van de opname. Het woord “moeiten” duidt in dit verband op de levenslange zorgen en strijd over de persoonlijke schuld en het telkens bidden om vergeving in het bloed van Jezus. Zodat tot de opname het geloof in het verzoenend sterven van Jezus een levende "hoop" geeft. De zekerheid van behoud moet dus wachten op de komst van Jezus bij de opname:

 “Ja, zegt de Geest, dat zij rusten van hun moeiten, want hun werken achtervolgen hen”.

Welaan, in dit gezicht verschijnt Jezus als de gekroonde. De verschijning van de "gekroonde" Gods Zoon op de wolk met de sikkel in zijn hand, in verband met de zaligverklaring door God de Vader en God de Geest, duidt op de "opname" van de gelovigen. Door zijn kroon toont Jezus de voltooiing van zijn heilswerk aan. De gouden kroon op zijn hoofd is het teken dat Hij dan alle uitverkorenen tot priesters voor God heeft gemaakt:

 “En ik zag en zie een witte wolk, en op de wolk iemand gezeten als eens mensen zoon met een gouden kroon op zijn hoofd en een scherpe sikkel in zijn hand”.

Zolang God verkiest, werkt Jezus aan zijn kerk, totdat de laatste geroepene zich bekeert.  Daarom wacht Hij met de oogst, totdat een engel uit de tempel bericht dat Gods verkiezing ten einde is. Daar de tempel een afschaduwing is van het Lam Gods, wijst de uit de tempel komende engel iedereen op het verzoenend sterven van Gods Zoon. De kruisiging van Jezus toont elk mens als eerste op zijn persoonlijke zonden en schuld! Zodoende, door de herinnering aan de kruisdood van Jezus, komt het tot een voortdurend sterven in de Here.

Hoewel de engel uit de tempel weet, wie van de geroepenen voortdurend sterven in de Here, bepaald God de Vader door zijn verkiezing wie behouden zal worden. Daar God verkiest weet Hij alleen wanneer iemand de "laatste" geroepene is, die om vergeving smeekt. Zodat God de Vader de dag en het uur van de opname van de gelovigen bepaalt. Daarom betekent het uitgaan van de engel uit de tempel tevens het einde van de verkiezing door God:

 “En een andere engel kwam uit de tempel en riep met luider stem tot Hem, die op de wolk gezeten was: Zend uw sikkel uit en maai, want het uur om te maaien is gekomen, want de oogst der aarde is geheel rijp (letterlijk vertaald dor) geworden”.

Pas wanneer de engel uit de tempel verklaart dat de oogst van de aarde geheel rijp is, komt de Zoon in actie. Ook hierin blijkt de eenheid van God de Vader en God de Zoon. Dan werpt Jezus de scherpe sikkel op aarde om gelovigen te oogsten. Jezus brengt door de opname van gelovigen scheiding tussen de mensen van alle stammen, volken talen en natiën.

Daar de verkiezing en het einde van bekering zich in de harten afspelen, zal de opname even plotseling en onverwacht komen als de zondvloed in de dagen van Noach. Zodat de wederkomst van Jezus en de opname de mensheid zal overvallen als een dief in de nacht.

Niet alle christenen worden opgenomen, maar alleen "doden" die telkens sterven in de Here. In die nacht liggen twee op bed, de ene zal worden opgenomen en de andere achtergelaten. Twee zullen op het veld zijn, de ene wordt opgenomen de ander achtergelaten.

Daar Jezus opneemt, is de zaligheid van doden die telkens sterven in de Here gegarandeerd. Jezus blijft bij de opname op de witte wolk in de lucht. Daar verzamelt Hij de uitverkorenen. Dan zal elk oog Hem zien en de overigen die achterblijven, zullen zich op de borst slaan. Jezus maait de aarde, terwijl Hij verblijf houdt op de wolken. Zijn verblijf op de witte wolk komt overeen met wat in de eerste brief aan de Thessalonicenzen 4 staat over de opname. Jezus, zal vanaf de wolk boven Jeruzalem zijn grote macht en heerlijkheid tonen aan alle volken door de opname van de gelovigen. Zodra Hij de doden heeft opgewekt zullen dezen samen met de dan levende gelovigen verzameld worden op de wolk in de lucht:

“En Hij, die op de wolk gezeten was, zond zijn sikkel uit op de aarde, en de aarde werd gemaaid”.

Men hoort in de kerken vandaag weinig of niets over het voortdurend sterven in de Here.

Echter zoals de Israëliërs de uittocht door de Rode Zee moesten blijven gedenken, evenzo de gelovigen na Pinksteren de kruisiging van Jezus op Golgotha. Hoe werkelijk de eis van het gedenken van de gekruisigde blijft gelden toont de tempel in dit gezicht. Terwijl men zou denken dat de tempel na de opname geen functie meer heeft, verschijnen daarna nog twee engelen uit de tempel. Daar dezen uit de tempel komen, wijst hun plaats van herkomst op de kruisdood van Jezus. Door het komen van de engel met de sikkel uit de tempel, toont deze de fundamentele betekenis van het sterven van Jezus aan elke lezer. Hierdoor brengen de engelen de waarschuwing van Jezus voor het voetlicht, toen Hij zei: "Velen zullen komen in mijn naam en zij zullen velen verleiden". Zodat ze met een ingebeelde hemel verloren gaan.

Doordat de achterblijvers een beschaafd mensbeeld en een lievig godsbeeld hebben, worden ze niet geplaagd door schuldbesef, waardoor ze niet kunnen sterven in de Here.

“En een andere engel kwam uit de tempel, die in de hemel is, ook hij met een scherpe sikkel.”

Verder is het de engel van het altaarvuur die de engel met de scherpe sikkel opdracht geeft de druiven in de pers te verzamelen. Terwijl het altaarvuur beeld is van Gods blijvende toorn! Daar de engel van het altaarvuur opdracht geeft tot de verzameling van de achtergebleven volken is dit Gods wraak over het verwoesten van zijn tempel. Doordat de tempelcultus een schaduw is van het Lam Gods, treft Gods wraak ook alle verachters van het kruis van Jezus.

De verbinding tussen de opname en Gods wraak over zijn tempel, stellen alle verachters van Gods liefde in het kruis van Jezus eeuwig schuldig. Hierdoor haalt de engel uit het altaar een streep door de gedachte van een tweede kans voor de achterblijvers. Sterker nog de verzameling van de achterblijvers na de opname, brengt dezen in de spanning van de hellesmarten tegenover de hemelse heerlijkheid van de gelovigen.

Vele uitleggers van de Openbaring van Johannes doen tegenwoordig geen moeite het voortdurend sterven in de Here te vertolken. Ofschoon juist het gezicht van Gods wraak iedere lezer de eeuwige heilswaarde toont van het sterven in de Here. Even werkelijk als de opname komt Gods wraak over zijn tempel en alle verachters van het kruis van Jezus.

De verzameling gebeurt, wanneer het te laat is voor de achterblijvers om zich te bekeren. Daarom is dit gezicht een dringende oproep zich te bekeren, en bereid te zijn voor de opname.

De engel uit het altaar bevestigt dat dit gezicht Gods wraak is, waarom de zielen onder het altaar hebben gevraagd tijdens het zesde zegel. Zodra de gelovigen met ziel en lichaam zijn opgenomen, keert het vuur van Gods toorn zich geheel tegen de achterblijvers. Dat treft iedereen, die het kruis van Jezus heeft veracht. Zodat het met de verzameling van de druiven om allen gaat, die bij de opname worden achtergelaten. De verschijning van Jezus als gekroonde betekent behalve de opname, de ondergang van de ongelovigen. Dezen worden door de engel als rijpe druiven afgesneden en in de wijnpers van Gods toorn vertreden:

“En een andere engel kwam uit het altaar; deze had macht over het vuur, en hij riep met luider stem tot hem, die de scherpe sikkel had, zeggende: Zend uw scherpe sikkel uit en verzamel de trossen van de wijngaard der aarde, want zijn druiven zijn rijp. En de engel wierp zijn sikkel op de aarde en oogstte van de wijngaard der aarde en wierp hen in de grote persbak van de gramschap Gods”.

De tomen van de paarden wijzen heen naar de paarden van de zesde bazuin in Openbaring 9. Dit gezicht geeft dus nadere informatie over de eerder genoemde uitgestelde atoomoorlog. Zodat de verzameling tijdens de zesde bazuin gebeurt, waarbij de volken elkaar in een atoomoorlog zullen vernietigen. Zie hoofdstuk 21.

Het vertreden gebeurt tot 1600 stadiën ver buiten de stad. Welnu, omdat het vertreden buiten de stad is, is de verzameling buiten Jeruzalem! En uitgaande van een Romeinse stadie (625 meter) is het slagveld van Gods wraak tot 1000 km buiten Jeruzalem. Binnen genoemde afstand bevinden zich de volken, die de eerste en tweede tempel hebben geschonden. Dit is immers Gods wraak over zijn tempel en de verachters van het kruis van Gods Zoon.

Daar de engel uit het altaar het sein tot verzamelen van de ongelovigen geeft, zullen de schenders van Jezus bij Armageddon door vuur worden gedood:

“En de persbak werd getreden buiten de stad, en er kwam bloed uit den persbak tot aan de tomen der paarden, zestienhonderd stadiën ver”.

Gods wraak meteen na de opname brengt het verzoenende sterven van Jezus in de spanning van hemel of hel. In het licht van het vreselijk lot van de achterblijvers brengt de opname een letterlijke en definitieve scheiding. Gods wraak komt pas wanneer er een einde is gekomen aan de toeloop van doden die voortdurend in de Here sterven, en dezen zijn opgenomen.

Toepassing van dit gezicht op de tegenwoordige toestand in de Westerse kerken, brengt aan het licht dat in steeds meer kerken een beschaafd mensbeeld en een lievig godsbeeld het uitgangspunt is. Hierdoor zien veel christenen vandaag in de kruisdood van Jezus Christus eenzijdig Gods liefde voor de mens, zonder de eigen persoonlijke zonden en schuld er bij te betrekken. Ondertussen begint het zijn als doden en sterven in de Here vreemd goed te worden, ondanks Jezus waarschuwing dat velen in zijn naam velen zullen verleiden.

Maar wie niet telkens de kruisdood van Jezus wil gedenken, noch zijn eigen zonden in het kruis op Golgotha onder ogen wil zien, en zich niet bekeert, wordt straks achtergelaten.

De komst van Gods wraak door de engel uit het altaar is een enorme oproep de eigen zonden te kennen, en Jezus als zondaar en als "de verloren zoon" te smeken om vergeving. Want Hij komt en zal iedereen achterlaten, die niet voortdurend als een dode sterft in de Here:

“Schrijf, zalig zijn de doden, die in de Here sterven, van nu aan. Ja, zegt de Geest, dat zij rusten van hun moeiten, want hun werken volgen hen na”.

NAAR BOVEN

 

 

O, welk een dag zal dat zijn voor gelovigen en ongelovigen.
Bron: www.bibleexplained.com
Gods Zoon op de witte wolk direct voor de opname.

Kruis
houdt
zonden
en de hoop
levend.

Wie in de druk der tijden het hoofd opheft tot Jezus zal de laatste bazuin als muziek verstaan.
Bron: Woord in Beeld ©Ten Have/Kok Kampen
Een engel uit de hemelse tempel geeft het sein tot de opname.

Opname
is
eenmalig

Wanneer men in de kruisgang van Jezus  Gods toorn ziet, ziet men ook de eigen schuld.
Bron: Woord in Beeld ©Ten Have/Kok Kampen
Komt tot Mij die vermoeit en belast zijt
en Ik zal u rust geven

Verzameling
ná de
"Opname"

Zoekt Jezus voordat Hij komt en u achterlaat.
Bron: overige bronnen
Petrus ging ten onder zodra hij
niet in geloof  bleef opzien naar Jezus.

Armageddon
is buiten
Jeruzalem

Voor de achterblijvers is er geen hoop.
Bron: omniboek
Voor de achterblijvers is geen hoop meer

START  Copyright © 1998 R.H. Keegstra; meer informatie:  ds.r.h.keegstra@planet.nl  Laatst gewijzigd: 15-06-2018